Czy MAŁŻEŃSTWO jest prawem człowieka?

Na gruncie prawa międzynarodowego (Powszechna Deklaracja Praw Człowieka, Międzynarodowy Pakt Praw Człowieka) można by powiedzieć, że nie – i na tym niniejszy tekst zakończyć. Ale, jeśli zajrzymy do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, sytuacja się nieco komplikuje.

Bo Konwencja ta pośród innych praw i wolności ,potwierdza prawo poszanowania życia prywatnego i rodzinnego wraz z prawem do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny.

Czy istnieje zatem “prawo do małżeństwa” (analogiczne do prawa do życia i wolności)? Czy ci, którzy – z różnych względów – małżeństwa zawrzeć nie mogą, słusznie powinni czuć się dyskryminowani?

Moim zdaniem – niekoniecznie.

Małżeństwo jest dla mnie pewnym szczególnym związkiem miłosnym – zasadniczo monogamicznym związkiem kobiety i mężczyzny – ale mimo wszystko TYLKO jednym z wielu możliwych związków między ludźmi, Miłość nieprzypieczętowana publicznym ślubem może być czasami równie piękna i głęboka.

Mylą się więc ci, którzy – zwłaszcza w kontekście osób homoseksualnych – twierdzą, iż odmawiając komuś prawa do zawarcia małżeństwa odmawiamy im tym samym “prawa do szczęścia i  miłości”. Bo to jednak nie jest to samo.

Zwłaszcza w kontekście tego, jak wiele małżeństw dziś kończy się rozwodem, trudno utrzymywać, iż zawarcie małżeństwa, samo w sobie, jest automatycznie przepustką na jakiś wyższy poziom szczęścia i miłości. I niekiedy myślę sobie przekornie, czy osoby homoseksualne walcząc o prawo do zawierania małżeństw – walczą również o prawo do rozwodu?

Niektórzy twierdzą, że to, co wyróżnia “małżeństwo” spośród innych związków miłosnych, to nie tyle płeć  “uczestników”, ile monogamia.  No, nie wiem. Wydaje mi się, że np. muzułmanie, którym wolno legalnie poślubić więcej,  niż jedną kobietę, raczej by się z tym nie zgodzili…

I może nie od rzeczy będzie tu też napomknąć mimochodem, że formalnie rzecz biorąc osoby nieheteroseksualne mogą w Polsce legalnie zawrzeć małżeństwo (i nierzadko to robią z różnych powodów) – ponieważ istotna jest w tej kwestii nie tyle ich orientacja seksualna, co właśnie płeć.

Jeżeli o mnie chodzi, wolałabym jednak pozostać przy tradycyjnej definicji małżeństwa (której, jak tu już kiedyś pisałam, same osoby nieheteroseksualne do niedawna nie kwestionowały) – jednocześnie pozostawiając wszystkim ludziom swobodę kształtowania własnego życia osobistego na najróżniejsze sposoby. I ustanawiając dla tych innych możliwości takie ramy prawne, by wspólne życie uczynić łatwiejszym (związki partnerskie).

Niedopuszczana wydaje mi się np. sytuacja, gdy ktoś od lat mieszka z partnerem – a nie może nawet zasięgnąć informacji o stanie jego zdrowia – czy też, w potrzebie, zadecydować o wyborze sposobu jego leczenia. Bo w świetle prawa jest dla niego “obcą osobą”. To może i powinno się zmienić – i nie sądzę, by komukolwiek specjalnie to przeszkadzało.

Natomiast, gdybyśmy poszli za sugestią, by małżeństwami uczynić wszystkie związki monogamiczne – bez różnicy płci – to i tak oznaczałoby wykluczenie z tej definicji bardzo wielu ludzi (np. wyżej wspomnianych muzułmanów z kilkoma żonami albo osoby żyjące w szczęśliwych, dozgonnych związkach poliamorycznych). A co z – coraz bardziej modną ostatnio – sologamią?

Tak, tak – jest na świecie bardzo wielu ludzi, którzy z różnych względów małżeństwa NIGDY zawrzeć nie będą mogli. Niezależnie od tego, jak bardzo byśmy poszerzyli jego definicję. No, i cóż… Czy ich ludzka godność została przez to jakoś pomniejszona, a prawa człowieka – podeptane?

Nie wydaje mi się.  Ludzka miłość ma wiele barw – a małżeństwo jest tylko jedną z nich…

Postscriptum: Od dawna zastanawiam się, dlaczego widok dwóch dziewczyn, które idą ulicą, trzymając się za ręce nie wzbudza w ludziach automatycznie negatywnych emocji – a widok dwóch mężczyzn w analogicznej sytuacji już tak? Jak sądzicie – z czego wynika taka różnica?

Ten “talib” Hołownia.

Mam wrażenie, że elity polityczne długo nie doceniały Hołowni, uważając go (niezupełnie zgodnie z prawdą) za “człowieka znikąd” bez najmniejszych nadziei na wygraną w wyborach.

Jednakże, odkąd Rafał Trzaskowski (chyba trochę wbrew własnej woli, za to na polecenie partyjne) zastąpił Małgorzatę Kidawę-Błońską – sytuacja uległa diametralnej zmianie.

Bo okazało się nagle, że obaj walczą z grubsza o ten sam elektorat – centroprawicową część wyborców Platformy. A Hołownia walczy całkiem udanie.  Z tym, że – jak czasem mówię żartem – Trzaskowski jeszcze nie jest całkiem pewien, czy w tej kampanii chce być drugim Szymonem Hołownią, czy może Robertem Biedroniem.  Ponieważ elektorat lewicowy też jest do zagospodarowania.

Tak więc odkąd Trzaskowski postanowił, że będzie reprezentował przede wszystkim “postępowych” wyborców z wielkich miast (jak Warszawa, w której w wielkim stylu wygrał prezydenturę) – należało spozycjonować Hołownię bardziej na prawo. Dużo bardziej na prawo, niż on jest w rzeczywistości.

Zrobić z niego głównego światopoglądowego wroga – dużo groźniejszego, niż Krzysztof Bosak, który właściwie nie ma szans w nadchodzących wyborach. Słowem – katola, wroga postępu i kobietożercę ( którym jako żywo nie jest).  A z jego żony trzeba było zrobić bliźnią siostrę Kai Godek.  Jak najszybciej – i za wszelką cenę.

Sam Hołownia niechcący dopomógł w tym “Gazecie Wyborczej” swoją niezbyt zręczną wypowiedzią o “cioci Małgosi” (Kidawie-Błońskiej). A potem jeszcze jego małżonka (którą trudniej było zaatakować jako zależną od męża kurę domową – ponieważ pani Urszula jest… pilotem myśliwców) sama podłożyła się mediom, udzielając wywiadu, w którym szczerze przyznała, że choć jest za wprowadzeniem w Polsce związków partnerskich (i bardzo słusznie, ja też uważam, że ich sytuację należy wreszcie jakoś uregulować) – to NIE POPIERA ślubów homoseksualnych.

Ponieważ, jak powiedziała, dla niej małżeństwo to wciąż związek kobiety i mężczyzny – a ona sama nie zna żadnej pary homoseksualnej, która chciałaby zawrzeć ślub…

No, i się zaczęło – huzia na Józia! Po publikacji w “Wyborczej” na oboje małżonków wylała się fala obrzydliwego hejtu. Pisano, że to para “moherów o zrytych beretach”, życzono śmierci im i ich córce –  a Szymon powinien – cytuję – “przywalić deską w łeb” swojej żonie, żeby się zamknęła… Zaatakowano nawet osoby homoseksualne, które próbowały panią Ulę wziąć w obronę. Podobno to wszystko mieści się w ramach “dopuszczalnej  krytyki czyichś poglądów”.

Ja tam nie wiem. Mnie się to nawet w głowie nie mieści…

No, cóż – szczerze współczuję. Ale moim zdaniem mści się tutaj pewien brak obycia w polityce. Gdyby Hołowniowie mieli w niej większe doświadczenie, to by wiedzieli, że trzeba tu dobrze ważyć każde słowo. Bo każde może zostać (i z pewnością zostanie) wykorzystane przeciwko Tobie.

A co takiego strasznego głosi ten “katol” Hołownia? Ano, że chce utrzymać istniejący kompromis aborcyjny – sam jest przeciw aborcji (bo sądzi, że życie ludzkie zaczyna się od poczęcia – tu wyciągnięto  mu cytat z 2014 o tym, że myśli o życiu podobnie jak prof. Chazan – co można różnie rozumieć…) ale nie zamierza wprowadzać zakazu przerywania ciąży wbrew woli większości. Mówi dużo raczej o pomocy państwa, ażeby żadna kobieta w Polsce nie była zmuszona do tak dramatycznej decyzji.

Pod wpływem rozmów z bezpłodnymi parami zmienił też zdanie na temat in vitro – i teraz chce, żeby metoda ta była dofinansowywana z budżetu państwa. Prócz  tego opowiada się – jak już się rzekło – za związkami partnerskimi i rozdziałem Kościoła od państwa…

Jeśli to są postulaty katolickiego fundamentalisty, to ja jestem chińska cesarzowa…

Notabene, za to samo strona konserwatywna krytykuje go jako odstępcę od wiary i liberała. Jakiś ksiądz publicznie odmówił mu nawet udzielenia komunii z tego powodu.

I tak sobie myślę, że jeśli “walą w Ciebie” solidarnie obie strony, to chyba znaczy, że Z TOBĄ wszystko jest w porządku…

A  tak w ogóle, to informuję, że NADAL zamierzam głosować na Kosiniaka-Kamysza! 🙂 

Tutaj link do artykułu, który wywołał całe zamieszanie – oceńcie sami!

https://krakow.wyborcza.pl/krakow/51,44425,25982144.html?i=0&disableRedirects=true

A tak podobno wygląda typowa, polska kura domowa… 😉

Elegia na śmierć rodzaju męskiego.

Wiem, wiem, że nasz język jest żywy i się zmienia.  To zapewne nieuniknione. Ale to nie znaczy, że wszystkie te zmiany muszą mi się podobać.

Weźmy na przykład feministyczną wojnę o feminatywy. Proszę mnie źle nie zrozumieć. W polszczyźnie, w przeciwieństwie do wielu innych języków, form rodzaju żeńskiego jest całkiem sporo.

Posłanka, dyrektorka, lekarka, pisarka, kierowniczka… są od lat dobrze zadomowione w języku polskim. Znam te wyrazy i sama chętnie ich używam.  Nie widzę też powodu, abyśmy nie mieli tworzyć nowych tam, gdzie są potrzebne.

Ale proszę, niechże się to odbywa bez gwałtu na regułach naszego języka! Panie (bo to przede wszystkim o nie chodzi), które żądają, aby wszystkie bez wyjątku nazwy zawodów miały swój żeński odpowiednik, zapominają na przykład,  że w języku polskim na ogół nie wystarczy dodawać “-a” do wszystkiego, jak leci, aby powstał rodzaj żeński. I stąd potem biorą się takie potworki jak “dyrektora” (w miejsce starej, dobrej “dyrektorki”) czy “redaktora”.

Z tej grupy jestem ewentualnie w stanie przystać na “magistrę” (“magistra farmacji” była notowana w tekstach już przed II wojną światową) – przez pokrewieństwo z językiem łacińskim, w którym “magistra” oznacza po prostu nauczycielkę.

Pewnym wyjątkiem są tu słowa typu “starosta” i “wojewoda” , które mają żeńską formę gramatyczną niezależnie od tego, czy mówimy o kobiecie czy o mężczyźnie, sprawujących ten urząd. Mówimy więc – “pani wojewoda Anna Kowalska” i “pan  wojewoda Jan Nowak”.

Nie rozumiem za to, w czym “ministra” ma być niby lepsza od “pani minister” (był nawet uroczy film z 1937 roku “Pani minister tańczy”).

Kolejną zasadą, która jest nagminnie ignorowana w tym “równościowym” szale, jest ta, że w języku polskim nowe wyrazy tworzymy NA WZÓR już istniejących.

Mogę zatem zaakceptować takie formy jak: ministerka, premierka, żołnierka, inżynierka, duszpasterka – a nawet marynarka (bez względu na to, jak zabawnie to brzmi), ponieważ istnieją pary: lekarz-lekarka, malarz-malarka. Podobnie: wyborca-wyborczyni (czy odkrywca-odkrywczyni), tak samo jak wychowawca-wychowawczyni. Sama o sobie mówię czasami, że jestem wierną wyborczynią PSL-u.

Natomiast kompletnym nieporozumieniem i dziwactwem językowym są takie neologizmy, jak “naukowczyni” czy “nurkowczyni”. W pierwszym przypadku nowy wyraz jest nie tylko źle utworzony (wyrazy zakończone na -wiec, takie jak naukowiec, synowiec, wieżowiec, sterowiec – NIE MAJĄ w języku polskim form żeńskich). Przede wszystkim jest zupełnie zbędny, ponieważ mamy już piękne słowo “uczona”. Maria Curie-Skłodowska nie była żadną “naukowczynią”. Była wielką, polską UCZONĄ. 

Z kolei “nurka” należy umieścić w jednym szeregu z takimi słowami jak “Turek”. Partnerką Turka jest w języku polskim Turczynka. A zatem, skoro jest “Turczynka”, to mogłaby ostatecznie być i “nurczynka”. Jeżeli już koniecznie trzeba…

Istnieją wreszcie wyrazy, takie jak wyżej wspomniany “naukowiec” czy też “gość” które, jak się zdaje, nie mają w naszym języku żeńskich odpowiedników. Nie mają i już. I chyba trzeba po prostu się z tym pogodzić. Próbuje się wprawdzie tworzyć formy typu (ta) “gościa” lub “gościni” (na wzór “ochmistrzyni”) – trzeba sobie jednak zdawać sprawę z tego, że dzieje się to z pogwałceniem powyższych zasad.

Na pocieszenie powiem, że w niektórych innych językach europejskich jest takich “upartych” wyrazów jeszcze więcej. Na przykład w języku francuskim nie istnieje odpowiednik polskiego słowa “lekarka”.  Aby podkreślić, że chodzi o uczennicę Hipokratesa, po francusku trzeba powiedzieć opisowo: la femme médecin  – kobieta- lekarz.   No, i co z tego? Czy z tej racji powinniśmy uznać, że Francuzki są jakoś szczególnie zgnębione przez patriarchat?:)

Inną nową tendencją językową, która mnie trochę drażni, jest coraz powszechniejsze zastępowanie form “zbiorowych” rzeczowników, takich, jak “naukowcy” czy “Polacy” przez opisowe: “Polki i Polacy”, “Naukowcy i naukowczynie”. (sic!). Ciekawe, czy niebawem będziemy też mieli np. “Kościół Chrześcijan Baptystów i Chrześcijanek Baptystek” – zupełnie, jakby chodziło o dwie odrębne wspólnoty – jedną kobiecą, a drugą męską…

Jest to zresztą, co ciekawe, tendencja zupełnie odwrotna, niż w większości krajów zachodnich, gdzie w imię tej samej poprawności politycznej dąży się do wyeliminowania wszystkich zwrotów “nacechowanych płciowo”.

Ponieważ na przykład w języku francuskim (podobnie jak w angielskim) odpowiednikiem naszego “neutralnego” zwrotu “Szanowni Państwo!” było dotąd opisowe “Panie i Panowie!” (fr. Mesdames et Messieurs!) – uznane teraz za potencjalnie obraźliwe dla osób niebinarnych – zastąpiono je wyrażeniem “Witajcie wszyscy!”

Jak to więc w końcu jest? Wyrażenia opisowe wspierają równość wszystkich ludzi, czy raczej stoją jej na przeszkodzie? 🙂

Panie i Panowie, Obywatelki i Obywatele, Czytelniczki i Czytelnicy… Rodacy! 🙂

Niniejszym chciałabym oświadczyć, że ja nie mam z tym najmniejszego problemu. Kiedy mówię zbiorowo o “nauczycielach” mam w pamięci także wszystkie panie wykonujące ten zawód. A kiedy apeluję na tym blogu o szacunek dla lekarzy, obejmuję tym słowem również całą rzeszę kobiet w białych fartuchach. Dla mnie to oczywiste (wynika to z samych zasad naszego języka) i nie czuję ciągłej potrzeby podkreślania tego.

Czy jestem zbałamucona obecnie panującą męską cywilizacją?:)

I jeszcze taka ciekawostka na koniec: czy zauważyliście, że wiele słów, które nie mają oczywistego rodzaju żeńskiego, to wyrazy określające ludzi o negatywnych cechach charakteru? Jak: “nierób”, “leń” czy “obibok”.  Czy to nie jest aby trochę obraźliwe dla mężczyzn?:) Z drugiej strony, takie słowa, jak “sekutnica” czy “jędza” są używane tylko w rodzaju żeńskim…