POSTSCRIPTUM: Dlaczego piszę to wszystko?

Ktoś mógłby mi zarzucić,że jestem “psychiczną ekshibicjonistką”, obnażając na tym blogu wszystko, nawet moje (ostatnio) histeryczne stany i złości.

 

Niemniej jednak, proszę mi wierzyć, że robię to wszystko świadomie i w ściśle określonych celach.

 

Cel pierwszy jest natury osobistej: zawsze mi się wydawało, że ubranie czegoś w słowa stanowi moją naturalną obronę przed stresem. Często to stosowałam i zazwyczaj pomagało. Jako mała dziewczynka napisałam nawet o sobie taki wierszyk:

 

“Słowa, znane w ludzkiej mowie,

niech posłuszne będą tobie!

Niech cię chronią dobrym cieniem

przed tęsknotą i cierpieniem…”

 

Poza tym, dzięki temu co tu piszę, także P. (choć zazwyczaj jest daleko) ma na bieżąco wgląd w to, co się ze mną (i we mnie!) dzieje.

 

Cel drugi natomiast jest natury, że tak się wyrażę, “ogólnoludzkiej.”

 

Wydaje mi się bowiem, że kobiety i dziewczęta (zwłaszcza bardzo młode lub wychowane na “Ptakach ciernistych krzewów.” – mój spowiednik zawsze żartował, że tytuł tego ckliwego filmidła powinien raczej brzmieć “Ptaki w ciernistych krzakach” czy jakoś tak;)) mają często wyidealizowany obraz tego, czym jest albo czym powinna być tzw. “miłość do księdza.”

 

I, pisząc to wszystko, chciałam im pokazać…i je przestrzec…że taka miłość ma nie tylko jasne odcienie – że jest w niej miejsce na samotność i ból i na nie dające się rozwiązać rozterki moralne…Że jest jak spieniona, rwąca rzeka, do której wchodzi się zawsze z zamkniętymi oczami. I zawsze tylko na własną odpowiedzialność. Nie wiedząc wcale, co nas czeka…

 

Niech więc się ludzie dowiedzą, jak wygląda to życie – “że nie zawsze jest szampan i fruwanie w błękicie…” – jak śpiewała kiedyś Alicja Majewska…:)

 

W co wierzy ateista? (część II)

Wszędzie można dziś usłyszeć, że właściwie wszystko, co ludzkość ma wartościowego, zawdzięczamy ateistom: telefony komórkowe, prawa człowieka, mikrofalówki i wolną miłość…

 

Ludzie wierzący natomiast rzekomo przynieśli światu tylko fanatyzm, ciemnotę, wyprawy krzyżowe i Bin Ladena. I aż chciałoby się powiedzieć, że nie odpowiadają jedynie za gradobicie, trzęsienie ziemi i koklusz…

 

Bardzo to piękne, tylko że to po prostu…nie jest prawda!

 

W świecie starożytnym (a także w Średniowieczu) to właśnie Żydzi, chrześcijanie i muzułmanie stworzyli podwaliny pod kulturę europejską, szkoły i uniwersytety, oraz. instytucje “państwa opiekuńczego” – szpitale i przytułki dla ubogich, starców, bezdomnych i chorych – które podziwiał i próbował naśladować nawet nieprzejednany wróg “Galilejczyków” – cesarz Julian Apostata.

 

Jeśli zaś chodzi o czasy nowożytne, to wydaje mi się, że wiara i niewiara rozkładały się wśród wielkich tego świata mniej więcej po równo (a może nawet z pewną korzyścią dla ludzi wierzących, skoro, jak wiadomo, Nietzsche, Lenin i Stalin uważali się za “oświeconych ateistów”). Jak już tutaj pisałam, nie można twierdzić, jakoby ateizm był z natury swojej bardziej racjonalną postawą, niż wiara religijna.

 

Inaczej mówiąc, wierzący naukowiec nie musi być zasadniczo “gorszym fachowcem” niż jego niewierzący kolega. Dość będzie tu przypomnieć, że zarówno Mikołaj Kopernik jak i Izaak Newton (bez osiągnięć których doprawdy trudno byłoby wyobrazić sobie rozwój nowożytnej nauki..) byli ludźmi wierzącymi w Boga – podobnie jak Florence Nightingale, Albert Schweitzer, Martin Luther King, Robert Schuman i Matka Teresa z Kalkuty…

 

Błażej Pascal, zarówno wybitny naukowiec, jak i żarliwy chrześcijanin, mądrze kiedyś powiedział, że na pytanie o istnienie Boga są tylko dwie możliwe odpowiedzi, obie równie prawdopodobne: Bóg jest – albo Go nie ma. I jedynie od naszej woli zależy, w którą się przechylimy stronę…

 

W co wierzy ateista? (część I)

Ateista WIERZY, że Boga nie ma. Bo ten pogląd na świat, jakkolwiek chętnie ubiera się w szatki “naukowości” czy “sprawdzalności”, nie może niczego udowodnić.

 

A przecież Bóg, czymkolwiek jest, nie byłby Bogiem, gdybyśmy Go mogli zbadać, zmierzyć i sklasyfikować… Jest to odwieczne ludzkie pragnienie, które tak pięknie poetycko wyraził Thomas Merton, pisząc:

 

“Ciebie złowimy siecią naszych słów,

Ciebie zamkniemy w obiektywach kamer…”

 

Ale Ten, który nas POZNAJE, siłą rzeczy musi wymykać się naszemu poznaniu. Bóg, jeśli jest, jest Bogiem ukrytym – każda zatem religia, która nie dopuszcza istnienia ateizmu, nie jest religią prawdziwą.

 

Jest prawdą, że każda istota ludzka, o ile nie jest absolutnie bezmyślna, musi w którymś momencie zadać sobie pytania, dotyczące Boga. Jednakże jest błędem sądzić, iż ateizm jest z gruntu lepszą – czy też bardziej RACJONALNĄ – odpowiedzią. Jest to po prostu jedna z dwóch możliwych odpowiedzi…

 

Niepokoi mnie jednak, że ateizm wielu ludzi nie wywodzi się wcale z rzetelnego namysłu nad powyższym pytaniem, lecz jest po prostu wynikiem rozczarowania wyznawaną przez nich religią, niezrozumienia jej, zgorszenia postępowaniem współwyznawców czy też chęcią ustalania zasad moralnych wyłącznie dla siebie.

 

Ostatnio byłam zdziwiona, przeczytawszy, że pewien pan, deklarujący się jako ateista, oświadczył, że z Dziesięciorga Przykazań aprobuje trzy: nie zabijaj, nie kradnij i nie mów fałszywego świadectwa. I zaczęłam się zastanawiać, czy aby na pewno zakaz cudzołóstwa czy niewierności małżeńskiej nie da się obronić w świetle jego “ateistycznej moralności”?

 

I jakoś tak przypomniała mi się pobożna anegdotka o Piłsudskim, którą księża chętnie powtarzają na kazaniach. Marszałek, dowiedziawszy się, że jeden z jego podkomendnych zmienił wiarę, miał jakoby powiedzieć: “Wiarę zmienił? Raczej żonę!” Notabene, rzecz wydaje mi się o tyle mało prawdopodobna, że to sam Piłsudski w pewnym momencie zmienił wyznanie, by móc pojąć kolejną małżonkę. Niemniej jednak zjawisko jako takie godne jest zauważenia. 🙂

 

Spotykałam w życiu wielu nikczemnych wierzących – spotkałam także kilku szlachetnych ateistów (i jako chrześcijanka jestem głęboko przekonana, że ci, którzy za życia, czyniąc dobrze, nie wierzyli w Boga, będą najbardziej bezinteresownymi spośród wszystkich zbawionych! A już z pewnością najbardziej zdziwionymi! :)).

 

Zapytano mnie kiedyś, czy uważam, że tylko katolicy pójdą do nieba. Bez namysłu odpowiedziałam za jakimś świętym: “Tego nie wiem, ale jestem pewna, że również katolicy MOGĄ iść do nieba.”