Opublikowane w

Wierząca ONA, niewierzący ON…

Wyobraźcie sobie, że młody, przystojny i piekielnie błyskotliwy ateista i antyklerykał spotyka nagle kobietę swego życia – piękną, mądrą i wrażliwą…

Niestety, wybranka jego serca ma (w jego oczach) pewien bardzo poważny feler – jest głęboko wierząca. Ale on również nie jest jej obojętny…

Na pozór wiele (jeśli nie wszystko) ich dzieli. Czy zatem może im się udać?

Moim zdaniem, tak, o ile zdołają spełnić trzy podstawowe warunki:

1) ONA nie będzie próbowała go za wszelką cenę „nawracać”, pamiętając, że jeśli Bóg istotnie jest Miłością to jest obecny również w ich miłości, w każdej miłości – i że to w zasadzie wystarczy. Jak to mądrze mówi Pismo: „Każdy, kto miłuje, zna Boga” (1 J 4,7) i  „Skądże możesz wiedzieć, żono, że zbawisz twego męża?” (1 Kor 7,16).

2) ON będzie starał się pamiętać, że ich związek nie powinien się stać terenem „walki ideologicznej” i że TOLERANCJA jest to coś, co warto praktykować także (a może przede wszystkim?) we własnym domu.

3) OBOJE będą się pilnie wystrzegać wyśmiewania i wyszydzania światopoglądu drugiej strony wobec osób trzecich, zwłaszcza dzieci („Twoja matka, Jasiu, to ciemna dewotka, która tańczy, jak jej klechy zagrają!”; „A twój ojciec-bezbożnik będzie się smażył w piekle!”).

Wiem, to trudne – ale przecież nie niemożliwe… 🙂

Opublikowane w

Młodzieńczy kac…

Kraje zachodnie, zwłaszcza tzw. „Starej Europy” (Francja, Anglia i Niemcy) są coraz częściej przerażone wybrykami pijanych (a nierzadko i naćpanych) wyrostków.

Myślę, że, paradoksalnie, jest to skutek uboczny tego, że w większości krajów europejskich alkohol jest „dozwolony tylko dla dorosłych” – a wiadomo, że owoc zakazany zawsze najbardziej kusi.

Poza tym, nasza kultura masowa usilnie wmawia nastolatkom, że są już prawie dorośli i że w związku z tym WSZYSTKO im wolno.

Co ciekawe, pierwszy kieliszek zwykle dają im rodzice („no, spróbuj, przecież tatuś/mamusia ci pozwala!”), a zakaz picia czyni go jeszcze bardziej atrakcyjnym. Skoro mówimy nastolatkom, że są już „prawie” dorosłe, więc chcą się bawić w zabawy dorosłych.” Alkohol, narkotyki, seks – przecież to wszystko jest dla ludzi… No, tak – tylko że „prawie” czyni w tych przypadkach wielką różnicę…

Mieszkałam kiedyś z dziewczynami, które połknięcie jakichś podejrzanych pigułek (że już nawet nie wspomnę o drinkach!) uważały wręcz za konieczny warunek udanej imprezy. Niedawno w mojej miejscowości znaleziono martwego 16-latka. Nie wiadomo, czy sam się zapił, zaćpał, czy może ktoś mu pomógł…

Najmłodszy (jak dotąd) „klient” polskiej izby wytrzeźwień miał zaledwie 6 lat. Drew Barrymore w wieku lat trzynastu była już narkomanką i alkoholiczką – musiała przejść długą i trudną drogę z samego dna piekła z powrotem na szczyt. A jaka (poza czysto emocjonalną) jest tak naprawdę różnica między pijanym 13-latkiem, 15-latkiem i 18-latkiem?

Miałam też kolegę, który w wieku 20 lat był już nałogowym alkoholikiem – i popełnił samobójstwo. Wódka zabrała mu życie, nim się na dobre zaczęło…

„Niech żyje wolność, wolność i swoboda…”

Sama jestem abstynentką od… zawsze (chociaż, zaznaczam, nie wiąże się to u mnie z chorobliwą nienawiścią do alkoholu i osób spożywających go z umiarem) – i jest to jedno z niewielu moich młodzieńczych postanowień, których udało mi się dotrzymać. I, szczerze mówiąc, jestem z tego dumna.

Opublikowane w

Oskarżony Roman P.

31 lat temu początkujący wówczas reżyser rodem z Polski otrzymał propozycję wykonania dla „Vogue” sesji fotograficznej nastoletnich dziewczynek.

Spośród zaproponowanych modelek wybrał jedną, 13-letnią wtedy Samanthę Geimer, zaprosił ją do willi Jacka Nicholsona (przy czym podobno i ona sama, i jej matka były „zachwycone” tą propozycją) wykonał jej zdjęcia topless, po czym zaprosił do jacuzzi, a następnie odurzył i zgwałcił.

Dziś, po z górą 30 latach, ofiara tamtych wydarzeń mówi:”Polański nie jest już zagrożeniem dla społeczeństwa. Myślę, że żałuje tego, co zrobił i wie, że to było złe. Dla mnie to już tylko złe wspomnienie…ale nauczyłam się z tym żyć.”  – przekonuje kobieta.

Także w liście filmowców polskich, sygnowanym przez Jacka Bromskiego, trudno się doszukać potępienia dla czynu znanego filmowca. Jest za to święte oburzenie na „niesprawiedliwy” wymiar sprawiedliwości – i może bardziej jeszcze oburzające stwierdzenie, że tak naprawdę, to dziewczyna „sama była sobie winna” bo do seksu miało dojść rzekomo „za jej zgodą”, a w ogóle to „nie była już dziewicą.”

Bromski dodaje również, że, jego zdaniem, Polański „odpokutował” już za ten czyn. Bardzo mnie ciekawi, na czymże to polegała ta straszna pokuta? Na tym, że mieszkał w Paryżu a nie w Stanach, zbierając cały czas zaszczyty i nagrody? Na tym, że uciekł przed wymiarem sprawiedliwości, a swoją „ofiarę” nazwał – cytuję -„małą kurewką”? Zaiste, ciekawy sposób wyrażania żalu i skruchy…

I tak się tylko zastanawiam, czy środowisko filmowe, tak wyrozumiałe w stosunku do Polańskiego („Romanie, jesteśmy z Tobą!” – napisał Bromski) byłoby równie łaskawe dla sprawcy Romana…Kowalskiego?

Czy nie jest czasem tak, że jeśli masz szczęście nazywać się Polański, to WSZYSTKO ci wolno? Nawet gustować w „zielonych jabłuszkach”?

UWAGA: Ja nie twierdzę, że za to, co zrobił dawno temu, znany reżyser powinien zgnić w kazamatach. Proszę jedynie, by nie bronić go przed odpowiedzialnością.