Opublikowane w

Miękkie, twarde…A co za różnica?!

Od zawsze uważałam, że podział na narkotyki tzw. „twarde” i tzw. „miękkie” jest cokolwiek sztuczny. A twierdzić, że te drugie są całkowicie nieszkodliwe to tak, jakby sądzić, że od piwa nie można zostać alkoholikiem (i z tego powodu piwo powinno być dozwolone, a wódka – nie).

 

Zresztą ów dziwny podział przy obecnym stanie rozwoju nauk chemicznych jest jeszcze bardziej problematyczny. Nawet współczesna marihuana to już nie jest ta niewinna trawka z epoki „dzieci- kwiatów” – zawiera wielokrotnie wiecej substancji psychoaktywnych. A różne pochodne amfetaminy, a extasy? A niezliczone inne chemiczne „wynalazki”? „Miękkie” czy „twarde”? Kokaina? Przecież niektóre aktorki i modelki biorą ją jak cukier puder! Zalegalizować?

 

Poza tym (to dziwne, prawda?:)) jakieś 90% narkomanów zaczynało właśnie od miękkich narkotyków. Naprawdę bardzo rzadko bywa tak, że ktoś ni stąd ni zowąd od razu „daje sobie w żyłę…” I czy tylko ci są narkomanami?

 

A czerpanie zysków z czyjegoś uzależnienia (choć dzieje się tak już w przypadku alkoholu i nikotyny) uważam mimo wszystko za głęboko niemoralne.

 

Natomiast tych, którzy uważają, że „miękkie” narkotyki nie są bardziej szkodliwe od drinka czy papierosa (a słyszałam już i takie opinie, że szkodzą mniej!) chciałabym zapytać, czy polecieliby samolotem z pilotem, który wcześniej wypalił sobie skręta dla kurażu? Czy poddaliby się operacji u lekarza, lubiącego takie używki? Nie? Ależ dlaczego! Przecież wypalić jointa to tyle, co zjeść batonika (a od czekolady też można się uzależnić!)…

 

A wszystko, co nie jest zakazane, jest dozwolone… Nieprawdaż? 🙂

 

Opublikowane w

Fasolko, gdzie jesteś? ;(

Ta wiadomość uderzyła mnie jak obuchem: mimo pozytywnej próby ciążowej, lekarz nie dopatrzył się płodu w mojej powiększonej macicy…nie ma też wyraźnych oznak ciąży pozamacicznej.

 

Gdzie zatem podziało się moje dziecko? Gdzie się rozwija?! O ile to w ogóle możliwe, boję się teraz jeszcze bardziej, niż przedtem…

 

P. zapytał lekarza, czy mogłam sobie tę ciążę uroić (bo przecież tak bardzo pragnęłam mieć to dziecko, itd…) A lekarz mu na to: „Testy HCG nie mają urojeń!”

 

Napisał: „W jamie macicy twór polipowaty 23×32 mm…”

 

„Twór”…Brrr…To brzmi prawie jak „potwór” lub „nowotwór”… Potworek. Kochanie, czyżbyśmy poczęli potworka?!

 

Czy to możliwe, byśmy się pomylili i nasze dzieciątko miało nie osiem, ale cztery tygodnie – i było zbyt małe, aby mógł je dokładnie uchwycić obraz usg?

 

Czepiam się kurczowo tej myśli – jedynej, która mi pozostała. Tak trudno przecież pomyśleć o sobie, że się nie potrafi nawet tego, co potrafi pierwsza lepsza kobieta – zajść w prawidłową ciążę…Zła to jabłoń, co nie daje owocu…

Przecież my dwoje tak bardzo się kochamy…Taka miłość powinna  zaowocować… To takie niesprawiedliwe!

 

A może to jest kara Boża za mnie i za P.? („Nie istnieje coś takiego, jak kara boska” – powtarza mi cierpliwie P. i chyba mu wierzę. W końcu jest fachowcem…)

 

A moje ciało nie wie, że zginęło mi dziecko – i moje piersi nadal są takie ciężkie… Bo w ogóle wszystko jest tak, jakbym była w ciąży. Brakuje tylko…płodu!

 

Fasolko, gdzie jesteś?! Nie zabijaj mamusi. Proszę…

 

Opublikowane w

Stan wyjątkowy.

Tyle ostatnio słyszę (i czytam!) o ciążach młodocianych dziewczyn, o ciążach z gwałtu, o dziewczętach w krajach arabskich, którym za „bezprawne” wejście w stan słusznie zwany błogosławionym grozi kara śmierci, o kobietach porzuconych w takiej sytuacji przez nieodpowiedzialnych mężczyzn….

 

Słucham, czytam i…solidaryzuję się nimi wszystkimi, choć na pozór przecież żadna z tych historii mnie nie dotyczy.

 

Nie jestem już nastolatką, właśnie znalazłam pracę, urodziłam się w Polsce, a nie w Arabii Saudyjskiej, mój przyszły mąż jest dla mnie ogromną pociechą i wsparciem…a jednak boję się.

 

Boję się, że „dziwka” będzie najłagodniejszym ze słów, jakich użyje moja skądininąd kulturalna mama, kiedy się dowie, że zostanie babcią… Boję się, że nie obejdzie się nawet bez rękoczynów. Boję się, że gdzieś mnie zamkną, odizolują od P., ubezwłasnowolnią…Mnie przecież nie wolno być w ciąży! Moja matka nigdy nie brała pod uwagę nawet tego, że kiedykolwiek będę miała męża, że już o „nieślubnym” dziecku (i to dziecku księdza!) nawet nie wspomnę. Nie liczyła na wnuki ode mnie – pod tym względem zawsze myślała tylko o moich braciach…

 

Mogę sobie mieć i dziesięć dyplomów ukończenia wyższej uczelni – ale jako osoba niepełnosprawna nie mam prawa być dorosłą kobietą…Jestem i pozostanę na zawsze dzieckiem. Jestem aseksualna – i już. Jeżeli zaś ktoś (tak jak P.) śmie twierdzić, że mnie kocha, albo – o zgrozo!- pożąda, to albo jest niezrównoważony psychicznie (i nie wie, co mówi) albo, co gorsza, jest zboczeńcem…

 

Źle się czuję. Nie mam apetytu, z trudem zwlekam się rano z łózka, a moje piersi są ciężkie. Nie mam siły nawet na bieżące życie, a przecież przyjdzie mi jeszcze stoczyć walkę o wiele trudniejszą – walkę o dziecko mojej miłości. Przecież wiem, że muszę je chronić…

 

Biedny P… Biedne moje dzieciątko…choć poczęło się z tak wielkiej, ogromnej miłości, powiadają, że „na takie dzieci Jezus nie dał zgody…” Czy aby na pewno? Przecież Bóg jest miłością – a jedyną moją winą jest to, że się zakochałam. Czyż On mógłby być tak okrutny, aby za to karać nasze dzieciątko?

 

A Fasolka we mnie, nieświadoma tego wszystkiego, właśnie spokojnie zaczęła dziewiąty (?) tydzień swego istnienia…