Czyżby sól zwilgotniała?

Ostatnio gruchnęła wieść, że – po raz pierwszy w historii – wyznawców islamu jest na Ziemi nieco więcej niż katolików, co wprawiło niektórych ateistów w euforię związaną z rzekomo już bliskim „końcem religii” w ogóle.

 

Jeśli o mnie chodzi, to nie zauważyłam, aby właściwie pojęta religia zaszkodziła komukolwiek – poza, być może, fanatycznymi zwolennikami niejakiego Dawkinsa (bo, niestety, ateizm też ma swoich fundamentalistów). Obawiam się, że (wbrew ich złudzeniom) świat bez religii wcale nie byłby rajem, przypominałby raczej piekło. Marksiści tak samo naiwnie wierzyli, że wystarczy tylko zlikwidować własność prywatną i zabrać bogatym, a już wszystko będzie „cacy…”

 

Wielokrotnie już tu pisałam, że różnica pomiędzy wiarą a fanatyzmem religijnym jest mniej więcej taka, jak między zdrowiem a chorobą – czego najwyraźniej Dawkins i jego wierni wyznawcy zupełnie nie zauważają.

 

A ten spadek „popularności” chrześcijaństwa na rzecz islamu mogę wytłumaczyć dwoma powodami:

  1. Kościoły, zwłaszcza protestanckie, chcąc być coraz „bliżej ludzi” coraz bardziej „rozmywają”  swoje nauczanie. Pisałam tu już kiedyś o pewnej pani pastor (ciekawostka, że takie zjawisko przebiega szybciej w tych Kościołach, które dopuściły kobiety do święceń…), która mówiła, że ludzie uczęszczający do jej kościoła nie muszą nawet wierzyć w Boga – no, to ja nie wiem, co oni w ogóle jeszcze „muszą”? Są to więc takie wspólnoty, które nie tyle prowadzą swoje „owieczki”, co posłusznie idą za nimi. We wszystkim. (Śluby gejowskie, rozwody, aborcja – co się komu podoba… ) Takie „przyjazne” chrześcijaństwo, zamiast być „znakiem sprzeciwu” wobec świata, staje się swoją własną karykaturą, wydmuszką, obrzędem bez treści. No, i na co komu taka religia, która już nawet nie próbuje podpowiadać człowiekowi JAK ŻYĆ?Skutkiem tego Kościoły protestanckie coraz bardziej upodabniają się do instytucji kulturalno-towarzysko-charytatywnych (będąc w Anglii sama się o tym  przekonałam); Kościół katolicki dręczą stare grzechy – chciwość pieniądza i seksafery – a przeciętnym Europejczykom słowo „duchowość” kojarzy się prędzej z religiami Wschodu niż z chrześcijaństwem… Coraz częściej też przechodzą na islam, który ma jasne zasady i proste odpowiedzi na wszystko.
  2.  Wyznawcy islamu (podobnie jak np. najbardziej konserwatywni spośród Żydów – chasydzi) zwykle mają bardzo dużo dzieci – podczas, gdy  „postchrześcijańska” Europa, wbrew alarmującym danym demograficznym, ciągle wierzy w ubiegłowieczny mit o  „przeludnieniu” i wymyśla wciąż nowe sposoby, żeby ich nie mieć.

 

Tym sposobem już za kilkadziesiąt lat wyznawcom Mahometa może się udać to, co nie udało się ich przodkom w VII-VIII w. n.e. – zajmą całą Europę. I to bez jednej kropli krwi…


Jezus miał rację, kiedy mówił, że „jeśli sól utraci swój smak, na nic się już nie przyda – chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.” Zachodnie chrześcijaństwo, w dużej części, jest właśnie taką „zwietrzałą solą.”

 

Ale, z drugiej strony, chrześcijaństwo wcale nie musi być „w większości”, nie musi mieć władzy nad światem – doświadczenia historyczne uczą mnie, że to mu raczej szkodzi.

 

Innymi słowy: „soli” nie musi być dużo, żeby nadawała światu smak.

A kto wie, może w dawnych wiekach myśmy go po prostu trochę „przesolili”?

 

W co wierzy ateista? (część II)

Wszędzie można dziś usłyszeć, że właściwie wszystko, co ludzkość ma wartościowego, zawdzięczamy ateistom: telefony komórkowe, prawa człowieka, mikrofalówki i wolną miłość…

 

Ludzie wierzący natomiast rzekomo przynieśli światu tylko fanatyzm, ciemnotę, wyprawy krzyżowe i Bin Ladena. I aż chciałoby się powiedzieć, że nie odpowiadają jedynie za gradobicie, trzęsienie ziemi i koklusz…

 

Bardzo to piękne, tylko że to po prostu…nie jest prawda!

 

W świecie starożytnym (a także w Średniowieczu) to właśnie Żydzi, chrześcijanie i muzułmanie stworzyli podwaliny pod kulturę europejską, szkoły i uniwersytety, oraz. instytucje „państwa opiekuńczego” – szpitale i przytułki dla ubogich, starców, bezdomnych i chorych – które podziwiał i próbował naśladować nawet nieprzejednany wróg „Galilejczyków” – cesarz Julian Apostata.

 

Jeśli zaś chodzi o czasy nowożytne, to wydaje mi się, że wiara i niewiara rozkładały się wśród wielkich tego świata mniej więcej po równo (a może nawet z pewną korzyścią dla ludzi wierzących, skoro, jak wiadomo, Nietzsche, Lenin i Stalin uważali się za „oświeconych ateistów”). Jak już tutaj pisałam, nie można twierdzić, jakoby ateizm był z natury swojej bardziej racjonalną postawą, niż wiara religijna.

 

Inaczej mówiąc, wierzący naukowiec nie musi być zasadniczo „gorszym fachowcem” niż jego niewierzący kolega. Dość będzie tu przypomnieć, że zarówno Mikołaj Kopernik jak i Izaak Newton (bez osiągnięć których doprawdy trudno byłoby wyobrazić sobie rozwój nowożytnej nauki..) byli ludźmi wierzącymi w Boga – podobnie jak Florence Nightingale, Albert Schweitzer, Martin Luther King, Robert Schuman i Matka Teresa z Kalkuty…

 

Błażej Pascal, zarówno wybitny naukowiec, jak i żarliwy chrześcijanin, mądrze kiedyś powiedział, że na pytanie o istnienie Boga są tylko dwie możliwe odpowiedzi, obie równie prawdopodobne: Bóg jest – albo Go nie ma. I jedynie od naszej woli zależy, w którą się przechylimy stronę…

 

W co wierzy ateista? (część I)

Ateista WIERZY, że Boga nie ma. Bo ten pogląd na świat, jakkolwiek chętnie ubiera się w szatki „naukowości” czy „sprawdzalności”, nie może niczego udowodnić.

 

A przecież Bóg, czymkolwiek jest, nie byłby Bogiem, gdybyśmy Go mogli zbadać, zmierzyć i sklasyfikować… Jest to odwieczne ludzkie pragnienie, które tak pięknie poetycko wyraził Thomas Merton, pisząc:

 

„Ciebie złowimy siecią naszych słów,

Ciebie zamkniemy w obiektywach kamer…”

 

Ale Ten, który nas POZNAJE, siłą rzeczy musi wymykać się naszemu poznaniu. Bóg, jeśli jest, jest Bogiem ukrytym – każda zatem religia, która nie dopuszcza istnienia ateizmu, nie jest religią prawdziwą.

 

Jest prawdą, że każda istota ludzka, o ile nie jest absolutnie bezmyślna, musi w którymś momencie zadać sobie pytania, dotyczące Boga. Jednakże jest błędem sądzić, iż ateizm jest z gruntu lepszą – czy też bardziej RACJONALNĄ – odpowiedzią. Jest to po prostu jedna z dwóch możliwych odpowiedzi…

 

Niepokoi mnie jednak, że ateizm wielu ludzi nie wywodzi się wcale z rzetelnego namysłu nad powyższym pytaniem, lecz jest po prostu wynikiem rozczarowania wyznawaną przez nich religią, niezrozumienia jej, zgorszenia postępowaniem współwyznawców czy też chęcią ustalania zasad moralnych wyłącznie dla siebie.

 

Ostatnio byłam zdziwiona, przeczytawszy, że pewien pan, deklarujący się jako ateista, oświadczył, że z Dziesięciorga Przykazań aprobuje trzy: nie zabijaj, nie kradnij i nie mów fałszywego świadectwa. I zaczęłam się zastanawiać, czy aby na pewno zakaz cudzołóstwa czy niewierności małżeńskiej nie da się obronić w świetle jego „ateistycznej moralności”?

 

I jakoś tak przypomniała mi się pobożna anegdotka o Piłsudskim, którą księża chętnie powtarzają na kazaniach. Marszałek, dowiedziawszy się, że jeden z jego podkomendnych zmienił wiarę, miał jakoby powiedzieć: „Wiarę zmienił? Raczej żonę!” Notabene, rzecz wydaje mi się o tyle mało prawdopodobna, że to sam Piłsudski w pewnym momencie zmienił wyznanie, by móc pojąć kolejną małżonkę. Niemniej jednak zjawisko jako takie godne jest zauważenia. 🙂

 

Spotykałam w życiu wielu nikczemnych wierzących – spotkałam także kilku szlachetnych ateistów (i jako chrześcijanka jestem głęboko przekonana, że ci, którzy za życia, czyniąc dobrze, nie wierzyli w Boga, będą najbardziej bezinteresownymi spośród wszystkich zbawionych! A już z pewnością najbardziej zdziwionymi! :)).

 

Zapytano mnie kiedyś, czy uważam, że tylko katolicy pójdą do nieba. Bez namysłu odpowiedziałam za jakimś świętym: „Tego nie wiem, ale jestem pewna, że również katolicy MOGĄ iść do nieba.”